Maandagmiddag zijn we vertrokken om 16.00 uur uit Oosterwolde richting Schiphol.

De ochtend begon heel raar. Eerst was er niks aan de hand. Bo moest nog even de postbus legen en intussen begon Dity zich klaar te maken voor de reis. Opeens schoot het haar in de rug en kon ze bijna niet meer opstaan en de trap af komen naar beneden. Wat een pijn had ze. Wat nu te doen? Eerst maar eens bellen: fysio of huisarts, wat is handiger?

We zijn eerst naar de Akker gegaan. Daar konden ze echter niet veel doen, beter was het naar de huisarts te gaan om medicijnen. Wat kun je daar dan blij mee zijn. We kregen diclofenac en een slaapmiddel mee.

De reis naar Schiphol viel naar omstandigheden mee, het zitten kostte niet veel moeite. Het lopen op Schiphol des te meer. Wat vervelend! Daarna de lange vlucht naar Nairobi. Gelukkig wilde een mevrouw naast ons ruilen en kregen we 3 stoelen ipv twee. Ze voelde zich echt beroerd. We hebben overwogen of we wel moesten gaan, maar thuisblijven was geen optie voor haar. Onze vrienden rekenden op ons.

Eindelijk waren we dan geland in Lilongwe, na een tijd in Nairobi op het vliegveld te hebben doorgebracht, en een vlucht naar Mozambique en vandaar naar Malawi. Inmiddels bijna 24 uur verder sinds ons vertrek vanaf huis.

Mwiza, onze chauffeur, stond ons al op te wachten. Dat is toch zo fijn om hem dan daar te zien als  we de hoek om komen! Meteen door naar de auto en richting Hotel Kiboko in Lilongwe. Wat een leuke begroetingen, al die mensen: zijn jullie er al weer? Welkom in Malawi!

We hebben samen met Mwiza en Toko, van de souvenirsmarkt, spaghetti gegeten om 16.30 en daarna hebben we ons bed opgezocht. Heerlijk geslapen!

De volgende dag na het ontbijt ontmoetten we mensen uit een dorpje dat niet zo heel veel verder ligt. Zij wonen daar en zijn vrouw is er een nursery en pré-nurseryschool begonnen. Zij komt uit Pennsylvania en hij vroeg Bo of hij hem wilde helpen met het leren van verbouwen van mais. De mais willen ze graag gaan gebruiken om de kinderen elke dag hun porridge (pap) te geven. We spraken af dat we hen de volgende dag zullen bezoeken. Het is echter een hele slechte weg vertelde ze, je kunt niet harder dan 20 km rijden. Normaal gesproken geen probleem, maar nu keken we er toch anders naar, vanwege de rugpijn.

Bij de buren van ons had ik gezien dat ze mooi aardewerk hadden uit Malawi. Ik was dat nog niet tegengekomen en wilde daar eens naar op zoek. Ik vroeg Mwiza of hij een ‘’pottery” kende die dat maakte of waar je het kon kopen. Ja hoor, dat wist hij wel te vinden, dus wij op weg.

Na een heel eind te hebben gereden en na enkele mensen nog hebben gevraagd, kwamen we aan bij een bedrijf waar ze kippeneieren verwerkten. Wij hadden geen idee… is het hier? Ja zei Mwiza, hier is het. Ik zal vragen of we naar binnen mogen. Hij kwam terug en zei tegen mij: zie je Dity, daar komt een trekkertje aan met heel veel eieren er achter. Vlug zei ik tegen Bo: dit is niet goed hoor; vraag hem eens wat ze hier doen? Mwiza zei dit is toch een poultery ? Gelachen dat we hebben! Wat een miscommunicatie! Pottery en poutery. Uiteindelijk hebben we het aardewerk toch  gevonden in een winkeltje in het Hotel Sunbird in Lilongwe.

We hebben met z’n drieën gegeten in een pizza- burgertent; jawel, dat hebben ze in Lilongwe!

De volgende ochtend hadden we afgesproken dat de vrouw er om acht uur zou zijn om voor ons uit te rijden naar de bewuste plek. Maar wij maar wachten en wachten.. ze kwam niet.  Uiteindelijk zijn we zelf maar die kant op gegaan. Bij hun huis aangekomen bleek dat de vrouw net bij ons hotel was en de man was naar het dorp voor boodschappen. Dus wij ook maar even naar het dorp. Daar troffen we hem net. Mwiza wilde ons nog even iets moois laten zien voordat we weer terug zouden gaan naar het huis. Op een gegeven moment reden we overeen brug, ik zat aan de linkerkant achterin en keek dus naar links over de rivier. Mwiza vroeg, Zie je het Dity? Mooi he? Ik zei ja, ik zie het (de rivier met een paar vissersbootjes). Hij vraagt aan Bo zal ik even stoppen? Ja zegt Bo, doe maar. Toen hij de auto draaide zag ik het pas: aan de rechterkant bevond zich een hele grote stuwdam zo breed als de lengte van de brug; het water stroomde naar beneden net een grote waterval. Toen begreep ik dus pas wat hij bedoelde! Onderaan de dam was het een drukte van jewelste: alle vrouwen deden de was in de rivier. Prachtig!

Daarna weer naar het huis. Onderweg hebben de akkers van de man nog bekeken. Hij is best enthousiast, maar moet nog veel leren. Hij plant zomaar in het wilde weg en heeft zich niet echt goed laten voorlichten. Maar heeft er erg veel zin in. Het is echt zo’n hippie als je hem ziet, dat zwarte rastahaar, net een popster uit de 70-er jaren.

Bij het huis aangekomen zaten er een heleboel kleine kindjes. Ze zongen en sprongen en dansten dat het een lieve lust was. Ze kenden het abc, de maanden van het jaar, de getallen van 1 t/m 10. Heel trots zegden ze het op. Er was een kindje dat zich niet lekker voelde, waarschijnlijk had ze een griep, of malaria, in elk geval koorts. Men haalde haar uit de groep. En twee grote mannen gingen op de hurken voor haar bidden. Daarna kwamen pas de medicijnen. Daar werden we wel even stil van.

S Middags had Bo een afspraak bij Oxfam in Malawi. Dit was geregeld in Nederland door Joop Canbier. Deze ex bankier werkt als vrijwilliger voor ons en benadert de grotere fondsen.

Vrijdagmorgen zijn we naar de St. Teresa Nurseryschool gegaan. Dat was zo geweldig! Zuster Hendrina Kanama is het hoofd van de school. Ze liet ons allerlei werkjes zien die de kinderen hadden gemaakt en de cijfers die ze daarvoor hadden gekregen. Ook liet ze ons de uniformen zien die de kinderen kunnen dragen. Heel mooi: effen donkergroen afgewisseld met groen/wit. Daarna hebben we de drie lokalen en de spelruimte bekeken. Erg leuk en de kinderen hadden al veel geleerd. Ze mochten het allemaal laten zien. Maar ik miste heel veel les- en speelmateriaal. Dat is gewoon schrijnend! Natuurlijk is het mooi dat ze ze veel leren; maar de kinderen zijn twee tot zes jaar. Die moeten toch ook veel spelen om hun motoriek e.d. te ontwikkelen. Een blokkenhoek met slechts een paar blokjes, waar ze echt niks mee kunnen doen! We hebben een mooie donatie meegekregen van mijn collega’s. Ik zal deze week kijken wat ik daarmee kan doen voor hen. Misschien toch ook daadwerkelijk iets geven, behalve geld. De kinderen gingen daarna naar een kale ruimte, waarschijnlijk een speellokaal waar ze allemaal een beker maispap (porridge) kregen. Er is alvast kleding van Annie en Ellen naar toe gegaan. En we hebben ze beloofd dat er meer zal volgen, omdat er heel veel in de kisten naar ze onderweg is.

Mijn rug was inmiddels een stukje beter, maar ik moest nog wel voorzichtig zijn. Prompt viel ik s middags van de (stenen) trap in het hotel. Dat was echt beroerd, hele dikke knie, vreselijke pijn in de onderrug. Voorlopig dus weer een aantal dagen niet kunnen lopen.

Na een bezoek van de minister van het Parlement, James Muthali, zijn we naar het vliegveld gegaan om onze vrienden, Klaas en Gerdien Steendam, op te halen. Vlak voordat we vertrokken kregen we telefoon van Klaas dat ze al waren geland! Vanwege de aankomst van de president van Malawi op het vliegveld was hun vliegtuig eerder en hadden ze de tussenlanding in Mozambique overgeslagen. Op het vliegveld was het razend druk, auto’s vol met mensen en bussen vol komen dan de president binnenhalen. Ze komen graag, want het is gratis en op die manier kunnen ze dan een mooi reisje maken. Erg gezellig om samen met vrienden hier van elkaar en alles om ons heen te genieten! 

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *