De afgelopen dagen was Bo niet fit. We zouden naar het uiterste noorden, naar Chitipa gaan. Maar aangezien het daar niet aangenaam verblijven is en we het hier in Mzuzu heel goed hebben: goed eten, een goed bed en een fijne douche, hebben we besloten om hier langer te verblijven. Dat was een goede zet, want het duurde toch wel vier dagen voordat Bo zich weer wat beter voelde. Of hij teveel van zichzelf heeft gevergd of dat er iets mis is gegaan met de hygiëne weten we niet. Dat blijft natuurlijk wel een groot issue.

Inmiddels heb ik mij twee mooie Afrikaanse jurken aangeschaft. Ik hou ervan om hier naar de markt te gaan. Dat is zo leuk hele kleine donkere zanderige paadjes tussen alle kraampjes in. Je kunt elkaar nauwelijks passeren zo smal. En als je langs loopt roepen ze: Hé mama, can I help you? How are you?

Dat is trouwens standaard om te vragen: How are you? I am fine and how are you? Yes, I am also fine. De hele dag gaat het zo door. Soms vergat ik het te vragen, zei ik alleen maar goodmorning of zo. Maar dat is heel erg onbeleefd.

We zijn ook nog naar Nkhata Bay geweest, daar is een leuke souveniersmarkt. We gaan er altijd naar toe als we hier zijn. Wel moet je uitkijken met de prijzen, want ze beginnen altijd te hoog. Maar Bo kan goed afdingen. Op een gegeven moment trekt hij dan een lijn in het zand voor hun kraam en zegt: als ik over de lijn ben is het afgelopen, dan ben je te laat en is het gedaan. Daar houdt hij zich ook strikt aan. Belangrijk voor de volgende keer. Toen we teruggingen naar het hotel stopte de auto er ineens mee. Het lampje van de motor brandde en een geratel.. wat een pech! We hebben een tijdje gewacht maar er was weinig hoop leek het. Toen hebben we een chauffeur gebeld die we vaker hadden gehad (fijn als je wat connecties hebt) en die bracht ons naar het hotel. De chauffeur heeft het verder kunnen regelen. Het was de radiator. Ze hebben hem later gemaakt door de regelaar er tussen uit te halen ☹ of dat nou zo’n goed idee was.. want een paar dagen later op dezelfde weg, gebeurde het weer. Nou is het wel een weg met heel veel bochten en hele steile hellingen.

Zo’n auto heeft sowieso heel wat te verduren. Tjonge als je soms ziet over welke wegen we gaan en door welke modder we moeten dan hou je je hart vast. Zonder vierwielaandrijving kan zoiets echt niet. Soms zaten we achterin met de ogen dicht. De auto huren we. De chauffeurs zijn vrienden, die betalen we apart. Benzine komt natuurlijk ook voor onze rekening.

De natuur is prachtig. Ik geniet ervan om te kijken naar de meest verschillende bomen en struiken, bloemen en planten. Planten die wij in de vensterbank hebben staan zijn hier gewoon als struiken of zelfs bomen (ficus benjamin; nou dat is me een grote boom!) Ik heb zelfs orchideeën aan de kant van de weg gezien. Verder bananenbomen, kokosnootbomen, mangobomen, rubberbomen – met allemaal plastic zakjes eromheen, waar ze de rubber uit tappen. Deze zijn wel aangeplant. En als je de echte oerbomen ziet, met hun grijze dunnen kronkelstammen, prachtig!

Bo maakt goede afspraken hier. Er is alweer een nieuw plan in zijn hoofd ontstaan, als vervolg op het project. Hij leeft hier. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Maar het is ook erg uitputtend voor hem. Drie weken is eigenlijk genoeg als je zo hard en veel werkt. Hij gunt zich hier gewoon geen rust. Hij is altijd met de mensen hier bezig. Hij probeert ze ook sommige zaken bij te brengen, bv. Om niet altijd te vragen, te bedelen. Dat dat niet goed is, dat ze zelf een oplossing moeten zoeken voor hun probleem. Er is altijd een oplossing, probeer die te vinden. Ook voor wat betreft hun eten, nsima. Altijd maar mais eten is niet goed, probeer af te wisselen. We leggen ze altijd de schijf van vijf uit. Deze is geloof ik al achterhaald, maar voor hun als begin is het niet verkeerd: brood, melk, vlees, groente en fruit en vet. Probeer af te wisselen. Dus we houden ons ook bezig met opvoeden😉.

Verder hebben we ook nog het wildpark Vwasa bezocht. De bedoeling was om een tocht te maken naar Nyika, maar de rit er naar toe was bar. Er zaten twee grote trucks vast in de modder en we moesten heel lang wachten totdat ze ruimte hadden gemaakt zodat we er langs konden. Wat een modder! Toen besloten we dat het beter was om naar Vwasa te gaan, want Nyika was nog twee uur verder dan Vwasa. Wel zijn in Nyika meer verschillende dieren te zien, bijvoorbeeld ook zebra’s, maar dat zou betekenen dat we dan de terugweg misschien in het donker langs dezelfde weg moesten. In het donker rijden is sowieso niet aan te raden. Dat is erg gevaarlijk. Als de weg dan ook nog niet een asfaltweg is, is dat zeker niet handig.  Dus dat was geen optie. Helaas waren we in Vwasa echter net te laat. Twee dagen ervoor was de regen begonnen en dan trekken de dieren weg van het grote meer, dieper de bush in. We hebben er alleen nijlpaarden gezien en koedoes. Jammer van onze barre tocht er naar toe, maar volgende keer beter.

We gaan nu onze laatste week in en hebben besloten er toch even twee dagen tussenuit te gaan. Even naar Lake Malawi. Dat is zo’n verademing. Dat is echt vakantie voor ons Nederlanders. Wat is het daar prachtig, zo’n rust, even niks. De planning was een week, maar daar is helaas niets van gekomen. En dan, van daar uit weer terug naar Lilongwe, de hoofdstad. Nog een paar afspraken daar en dan beginnen we donderdag aan de vlucht naar huis.

We hebben een hele fijne tijd gehad in Malawi. We hebben weer veel vooruitgang geboekt en daar zijn we heel dankbaar voor en voelen ons erg gezegend. We zullen onze vrienden hier heel erg missen (en zij ons, daar zijn we van overtuigd). Ook zijn we blij dat we jullie op deze manier een beetje kunnen hebben laten zien wat we hier zoal doen en hoe nodig het is dat we dit doen. De mensen hebben het echt heel erg arm.

De regering doet hier weinig voor hen, daarom helpen we hen om zelf op te staan en het heft in eigen hand te gaan nemen. Op de en of andere manier hebben ze niet die mogelijkheid om dat zelf te doen. Wat ik gemerkt heb is dat ze erg behoefte hebben aan onderricht en ervaring van anderen. Hun denkwijze voor wat betreft ontwikkeling moet worden veranderd. Hopelijk kunnen wij daar iets aan bijdragen.

 

De afgelopen dagen was Bo niet fit. We zouden naar het uiterste noorden, naar Chitipa gaan. Maar aangezien het daar niet aangenaam verblijven is en we het hier in Mzuzu heel goed hebben: goed eten, een goed bed en een fijne douche, hebben we besloten om hier langer te verblijven. Dat was een goede zet, want het duurde toch wel vier dagen voordat Bo zich weer wat beter voelde. Of hij teveel van zichzelf heeft gevergd of dat er iets mis is gegaan met de hygiëne weten we niet. Dat blijft natuurlijk wel een groot issue.

Inmiddels heb ik mij twee mooie Afrikaanse jurken aangeschaft. Ik hou ervan om hier naar de markt te gaan. Dat is zo leuk hele kleine donkere zanderige paadjes tussen alle kraampjes in. Je kunt elkaar nauwelijks passeren zo smal. En als je langs loopt roepen ze: Hé mama, can I help you? How are you?

Dat is trouwens standaard om te vragen: How are you? I am fine and how are you? Yes, I am also fine. De hele dag gaat het zo door. Soms vergat ik het te vragen, zei ik alleen maar goodmorning of zo. Maar dat is heel erg onbeleefd.

We zijn ook nog naar Nkhata Bay geweest, daar is een leuke souveniersmarkt. We gaan er altijd naar toe als we hier zijn. Wel moet je uitkijken met de prijzen, want ze beginnen altijd te hoog. Maar Bo kan goed afdingen. Op een gegeven moment trekt hij dan een lijn in het zand voor hun kraam en zegt: als ik over de lijn ben is het afgelopen, dan ben je te laat en is het gedaan. Daar houdt hij zich ook strikt aan. Belangrijk voor de volgende keer. Toen we teruggingen naar het hotel stopte de auto er ineens mee. Het lampje van de motor brandde en een geratel.. wat een pech! We hebben een tijdje gewacht maar er was weinig hoop leek het. Toen hebben we een chauffeur gebeld die we vaker hadden gehad (fijn als je wat connecties hebt) en die bracht ons naar het hotel. De chauffeur heeft het verder kunnen regelen. Het was de radiator. Ze hebben hem later gemaakt door de regelaar er tussen uit te halen ☹ of dat nou zo’n goed idee was.. want een paar dagen later op dezelfde weg, gebeurde het weer. Nou is het wel een weg met heel veel bochten en hele steile hellingen.

Zo’n auto heeft sowieso heel wat te verduren. Tjonge als je soms ziet over welke wegen we gaan en door welke modder we moeten dan hou je je hart vast. Zonder vierwielaandrijving kan zoiets echt niet. Soms zaten we achterin met de ogen dicht. De auto huren we. De chauffeurs zijn vrienden, die betalen we apart. Benzine komt natuurlijk ook voor onze rekening.

De natuur is prachtig. Ik geniet ervan om te kijken naar de meest verschillende bomen en struiken, bloemen en planten. Planten die wij in de vensterbank hebben staan zijn hier gewoon als struiken of zelfs bomen (ficus benjamin; nou dat is me een grote boom!) Ik heb zelfs orchideeën aan de kant van de weg gezien. Verder bananenbomen, kokosnootbomen, mangobomen, rubberbomen – met allemaal plastic zakjes eromheen, waar ze de rubber uit tappen. Deze zijn wel aangeplant. En als je de echte oerbomen ziet, met hun grijze dunnen kronkelstammen, prachtig!

Bo maakt goede afspraken hier. Er is alweer een nieuw plan in zijn hoofd ontstaan, als vervolg op het project. Hij leeft hier. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Maar het is ook erg uitputtend voor hem. Drie weken is eigenlijk genoeg als je zo hard en veel werkt. Hij gunt zich hier gewoon geen rust. Hij is altijd met de mensen hier bezig. Hij probeert ze ook sommige zaken bij te brengen, bv. Om niet altijd te vragen, te bedelen. Dat dat niet goed is, dat ze zelf een oplossing moeten zoeken voor hun probleem. Er is altijd een oplossing, probeer die te vinden. Ook voor wat betreft hun eten, nsima. Altijd maar mais eten is niet goed, probeer af te wisselen. We leggen ze altijd de schijf van vijf uit. Deze is geloof ik al achterhaald, maar voor hun als begin is het niet verkeerd: brood, melk, vlees, groente en fruit en vet. Probeer af te wisselen. Dus we houden ons ook bezig met opvoeden😉.

Verder hebben we ook nog het wildpark Vwasa bezocht. De bedoeling was om een tocht te maken naar Nyika, maar de rit er naar toe was bar. Er zaten twee grote trucks vast in de modder en we moesten heel lang wachten totdat ze ruimte hadden gemaakt zodat we er langs konden. Wat een modder! Toen besloten we dat het beter was om naar Vwasa te gaan, want Nyika was nog twee uur verder dan Vwasa. Wel zijn in Nyika meer verschillende dieren te zien, bijvoorbeeld ook zebra’s, maar dat zou betekenen dat we dan de terugweg misschien in het donker langs dezelfde weg moesten. In het donker rijden is sowieso niet aan te raden. Dat is erg gevaarlijk. Als de weg dan ook nog niet een asfaltweg is, is dat zeker niet handig.  Dus dat was geen optie. Helaas waren we in Vwasa echter net te laat. Twee dagen ervoor was de regen begonnen en dan trekken de dieren weg van het grote meer, dieper de bush in. We hebben er alleen nijlpaarden gezien en koedoes. Jammer van onze barre tocht er naar toe, maar volgende keer beter.

We gaan nu onze laatste week in en hebben besloten er toch even twee dagen tussenuit te gaan. Even naar Lake Malawi. Dat is zo’n verademing. Dat is echt vakantie voor ons Nederlanders. Wat is het daar prachtig, zo’n rust, even niks. De planning was een week, maar daar is helaas niets van gekomen. En dan, van daar uit weer terug naar Lilongwe, de hoofdstad. Nog een paar afspraken daar en dan beginnen we donderdag aan de vlucht naar huis.

We hebben een hele fijne tijd gehad in Malawi. We hebben weer veel vooruitgang geboekt en daar zijn we heel dankbaar voor en voelen ons erg gezegend. We zullen onze vrienden hier heel erg missen (en zij ons, daar zijn we van overtuigd). Ook zijn we blij dat we jullie op deze manier een beetje kunnen hebben laten zien wat we hier zoal doen en hoe nodig het is dat we dit doen. De mensen hebben het echt heel erg arm.

De regering doet hier weinig voor hen, daarom helpen we hen om zelf op te staan en het heft in eigen hand te gaan nemen. Op de en of andere manier hebben ze niet die mogelijkheid om dat zelf te doen. Wat ik gemerkt heb is dat ze erg behoefte hebben aan onderricht en ervaring van anderen. Hun denkwijze voor wat betreft ontwikkeling moet worden veranderd. Hopelijk kunnen wij daar iets aan bijdragen.

 

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *