Maandag hebben we wat boodschappen gedaan. Hier in Mzuzu heb je een grote supermarkt. Het heet “Shoprite”. Het lijkt een beetje op zo’n supermarkt in Frankrijk, waar je van alles kunt halen. Het komt uit Zuid-Afrika. Voor Malawi is dat natuurlijk heel bijzonder. Je denkt nu natuurlijk, hoe kan dat nu? Ze zijn toch arm? Maar ook hier in Malawi zijn daarin grote verschillen. Wíj werken natuurlijk veelal in de kleine dorpjes in de binnenlanden en achteraf. Die mensen zijn vaak nog nooit in een stad geweest. Kleine kinderen hebben nog nooit een blanke gezien en beginnen heel vaak te huilen als ze ons zien. Lang niet iedereen kan naar zo’n supermarkt gaan. Zelf hou ik ook veel meer van de gewone markt. Daar is het een heerlijke drukte van belang.

Ik ben dan ook met Brenda naar de markt geweest om een lap stof te kopen. De lappen zijn hier 4 of 6 meter lang. Voor 6 meter betaal je 9.000 Kwacha (nog geen 10 euro). Daarna zijn we naar de kleermaker gegaan en heb ik een Afrikaanse jurk laten maken. Dat had ik mij thuis al voorgenomen. Het leek me zo geweldig.

Er zijn in Chilida een aantal nieuwe groepen gevormd. We kunnen ze lang niet allemaal bezoeken. Het zijn er teveel. Op zich natuurlijk heel geweldig. We hebben er op dinsdag in één dag 10 verschillende bezocht. Het was heel ver rijden via een hobbelweg. De mensen zijn erg blij dat ze ons kunnen ontmoeten. Ze zijn dan meestal als groep al bij elkaar gekomen en staan ons al op te wachten. Wel is er ook veel mais aangetast door de “worm”, een rups die de mais aanvreet en heel veel eitjes erin legt. We geven ze daar chemicaliën voor om het te bestrijden. Ze zijn zo trots op hun eigen akker. Ze gaan er middenin staan en wachten tot Bo langskomt. Ook willen ze graag op de foto. Ze lachen als ze zichzelf dan terugzien.

Het is bijzonder om te zien wat een verschil het maakt wanneer ze planten. Dat is natuurlijk altijd zo, maar in Nederland heb ik daar niet zoveel aandacht voor en nu zie ik het pas. Ik steek er zelf ook nog wat van op, haha.

Ik vind de natuur hier geweldig, zo oer, zo ruw en wild. Zoveel bomen, heel veel verschillende, prachtig! Dat missen wij toch in ons vlakke landje. Hier is langs de wegen alles begroeid terwijl bij ons alles wordt weggehaald. Bomen vol (rijpe) mango’s. Ze worden heel veel geplukt en gegeten.

In Malawi heerst cholera. Dat wisten we pas toen we hier in Mzuzu aankwamen. Het stond op de voorpagina van de krant. 1.6 miljoen mensen hebben het. De oorzaak is stilstaand water en omdat er geen riolering is en geen goede hygiëne. Vooral in het noorden in Karonga, waar veel vis wordt gevangen is het erg. We komen daar wel langs als we morgen naar het noorden gaan, maar zullen er niet stoppen. Verder is het nu echt noodzaak dat we alles goed schoonmaken voordat we gaan eten. Dat deden we al wel, alle servies, glazen en bestek eerst ontsmetten met Dettol doekjes. En na het handen schudden natuurlijk handgel gebruiken. We letten nu extra goed op. Toch ontkom je er niet aan. Veel water drinken en soms medicijnen bv tegen buikloop kunnen wel helpen maar je energie daalt heel snel. Dan moeten we gedwongen een rustdag inbouwen.

Woensdag, gisteren, zijn we naar Chikwina geweest. Dat is heel hoog in de bergen. Je kunt er alleen komen via een hele slechte steile zandweg, vooral als het regent is het gevaarlijk. En regenen, nou, dat deed het! Vreselijk. Dan wordt de weg een en al blubber en gaat de auto glijden. De weg heeft allerlei kronkels en naast de weg gaat het steil naar beneden, alles zonder vangrail. Griezelig dus. De chauffeur is een aantal keren de auto uit geweest om eerst te kijken hoe hij het kon doen. Brenda en ik zaten soms met de ogen dicht achterin. Niet dat dat hielp hoor.

In Chikwina hebben twee groepen een koe gekregen. Mensen in Nederland kunnen een certificaat kopen om een koe te geven. Een certificaat kost 250 euro. We hebben al zeven certificaten verkocht.

Zodra we een koe hebben gegeven hebben de mensen mest voor op het land. De melk wordt dagelijks verdeeld onder de deelnemers. We geven de koe nadat helder is wie verantwoordelijk is en wie de koe verzorgt. Bo vertelt ze ook dat ze lief voor de koe moeten zijn, er tegen moeten praten en de koe moeten aaien. Hij liet twee vrouwen naar voren komen en die mochten het voor doen. Wat had iedereen daar een lol om. De een ging op de knieën en was een koe en de ander ging haar aaien. De vrouwen namen het erg serieus en gingen zelfs loeien. De eerste koe is nu gearriveerd. Ze draagt de naam Lucie Lwondwe 1.

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *