Maandagmorgen zijn we naar Chenjewazi gegaan om Rodney en Alice te bezoeken. Vrienden van het eerste uur. We hebben bij hen thee gedronken en heerlijk bijgepraat. Voor mij was het anderhalf jaar geleden dat ik ze had gezien. Dat is toch een hele tijd!

Als we ergens naar toe gaan, gaan we dus met de chauffeur. Elke morgen spreekt Bo een tijd met hem af, wanneer hij hier moet zijn om ons op te halen. Hij komt altijd stipt op tijd; maar dat is wel eens anders geweest. Inmiddels weet hij het. Het is een geweldig lieve man, we lachen wat af met zijn drieën. Hij weet nu dat hij een “zwarte” is, dat vertelt hij aan iedereen; en lachen dat ze dan doen!  Ze gebruiken hier geen vervelende opmerkingen of  hebben het hier niet over de ander; ieder heeft genoeg aan zichzelf. Als we vragen: hoe is het met…..; dan is het altijd: met ….. is het goed.

’s Middags gingen we bij de dominee op bezoek. Dat was erg leuk. We hebben echt een klik met hen. Ik had wat cadeautjes meegenomen, kleding, sieraden en knuffels en pennen. Ook onderweg delen we vaak wat uit. Daar zijn ze zo blij mee. We hebben geen idee hoe arm ze zijn. Zelfs ik moet er nog aan wennen. Als we bijvoorbeeld iemand 1000 kwacha geven omdat hij zo zijn best heeft gedaan, danst hij bijna van vreugde. Dat is slechts 1 euro.

Het hotel hier in Kasungu is een redelijk hotel. Het ziet er mooi uit alles wordt keurig onderhouden buiten. De tuin en het zwembad geven een luxe uitstraling. Maar de badkamer is zo vies, zoveel schimmel, dat je bang bent om iets aan te raken. Ook het eten is hier zeer beperkt. We eten elke morgen twee sneetjes geroosterd brood met roerei. Tussen de middag een banaan en/of een Sultana en s avonds rijst met een omelet. Heel veel eieren dus. Gelukkig hebben tabletjes voor onze cholestorol! Natuurlijk kun je wel kip of beef krijgen, maar onze darmen zijn al overstuur, dus daar wagen we ons niet aan. We drinken veel water, al is dat lang niet genoeg denk ik. Er zijn veel vliegen en muggen. Het is het regenseizoen.

De eerste werkdag hier zijn we naar Kauyemba geweest. Het was ontzettend warm geen enkele boom of struik waar je kon schuilen tegen de zon. Maar de akkers zagen er goed uit. De mensen waren blij dat Bo tevreden was over hun werk. Wel moest er nodig gewied worden. “Not green but clean”, zegt Bo dan. Het plan was, dat ze dat de volgende dag zouden gaan doen. Ja, dat is altijd zo. Dus Bo zei, dan kom ik morgen terug en kom kijken als jullie aan het werk zijn. En als jullie klaar zijn brengen we Cola en Fanta mee! Oh, dan juichen ze met die mooie hoge geluidjes die de vrouwen maken.

Tussen de middag had Alice een lunch voor ons, heerlijk! De rijst van haar is zoveel lekkerder, net als de omelet, zij doet er iets speciaals mee, ze vult het met kip lijkt het wel. Bij haar durven we het wel te eten. Zij weet wat waar ze op moet letten, dat het goed gekookt is.

Toen zijn we naar Jati gegaan. Eerst kwamen we bij het ziekenhuis dat daar gebouwd wordt. Zij hebben steun gehad van Van Werven Oldebroek. Het was al mooi opgeschoten.

Daarna de akkers bezocht. Ook daar moet nog veel gewied worden. Het is grappig, maar als we bij de akker zijn, komen er vaak net wat mensen aan om te gaan werken. (Toevallig he). Als we er iets van zeggen lachen ze. We hebben daar ook een meeting gehad met alle werkers. Jati was vorig jaar de beste van alle plaatsen die Bo had bezocht. Hij had hun toen ook 50.000 Kwacha beloofd daarvoor.  Dat hebben we afgehandeld. Wat waren ze blij! Zingend en dansend liepen ze met ons mee terug naar de auto toen we gingen.

Op de terugweg naar het hotel zagen we al dat het weer omsloeg. En al heel snel ging het van 36 graden terug naar 21 graden. En een regen!! We konden niets meer zien. Daken vlogen van de huizen, De ijzeren golfplaten vlogen over de weg! Onweer en zo hard waaien, het leek wel een wervelwind. Wat erg, die verwoesting van de huisjes. Ze zijn al zo ontzettend arm! Geen dak meer boven je hoofd, het is niet voor te stellen!

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *