Dag 9

We hadden net ontbeten toen de chauffeur Mwiza kwam. Hij had geld nodig voor de reparatie van de band. Een nieuwe band of een tweedehands, vroeg hij. Ik denk dat een tweedehands wel kan. Niks ervan, zei Bo. Wij hebben een veilige auto nodig en wij willen een nieuwe band. Maar dat kost heel veel geld, zei Mwiza. Oh, zei Bo, en wie betaalt dat? Bo was onverbiddelijk: een hele nieuwe band! We gaan voor veiligheid, want als je ziet hoe glad de banden zijn waar ze mee rijden! En we gaan de bergen in op vreselijke wegen, dus dat moet goed zijn.

Het programma is soms zwaar en de vermoeidheid speelt mij parten vandaag. Ik heb niet echt mijn dag. Ik ben erg emotioneel en ik heb al een tijdje geen internet, dus ik kan ook niet even appen met iemand. Het is misschien ook wel een beetje heimwee, al wil ik daar eigenlijk niets van weten.

Vandaag gaan we naar Chitipa, dat is het noordelijkste puntje van Malawi, dus heel ver. Onderweg bezoeken we eerst nog twee plaatsen waar groepen zijn.

Onderweg pikken we Brenda op, onze directeur van deze regio. Fijn om haar weer te zien. We kopen frisdrank en obama’s en gaan dan op weg naar Katula. We hebben de composthoop bekeken, het zag er goed uit.

Daarna gingen we naar Kacheche. Dat was een warm welkom met veel zang. Ze hadden nog geen composthoop gemaakt. We hebben daar de mais bekeken die was geplant op de zandgrond waar anders niks wilde groeien. Nu zag de mais er prima uit. Ze hadden nog niet echt geoogst, maar het stond nog in schoven om te drogen. Daarna hadden we de meeting. Bo geeft aan wat er nog moet gebeuren met compost maken en vertelt hen dat ze goed hun handen moeten wassen als ze werken met mest. Daarom geven we ze altijd een paar dozen met blokken zeep.  Daar zijn ze heel blij mee. Ze mogen nog hun vragen stellen en dan gaan we verder.

Na de meeting vertelden ze ons dat er een lid van de groep, een vrouw, was overleden. Die vrouw had de zorg voor haar oude moeder van rond de 90 en haar zes kinderen. De oudste is 14! Nu zijn de kinderen aan de zorg van hun oma overgeleverd, die zelf dus hard hulp nodig heeft. Ze vroegen ons of wij konden helpen. Tja, dat is moeilijk. Bo heeft wat geld gegeven voor de eerste tijd en gezegd: We gaan erover nadenken hoe we verder kunnen helpen.

Daarna hebben we de kerk in Kacheche bekeken die gebouwd is met behulp van onze giften. Dat zag er prachtig uit al moet er nog wel het e.e.a. gebeuren.

Vervolgens gingen we naar de volgende groep een heel eind verderop. Gelukkig lag het niet ver van de asfaltweg. De plaats was Thumbi. Daar waren ze heel druk aan het werk. Een hele groep mannen en vrouwen waren druk bezig met de voorbereidingen van de compost. Ze zongen erbij. Zo zien we het graag: dat ze blij zijn met het werk en het samen doen. Dat is de opzet van ons project.

Toen we bijna wilden vertrekken kwam de directeur met de vraag of we ook iets voor zijn verlamde zoontje konden doen. Het was een jochie van 4 jaar en vanaf de nek helemaal verlamd. Wat een schrik. De moeder bracht hem naar ons en wilde hem aan Bo geven. Maar Bo kan echt niet met zo’n  leed overweg. Dus dat wimpelde hij af. Maar, zei hij, ook daar gaan we over nadenken. Op dit moment kunnen we weinig doen, maar het is niet voor niks dat we dit op ons pad krijgen.

Toen konden we eindelijk op weg naar Chitipa. Onderweg hebben we nog een heerlijke tosti gehad die we hadden meegenomen uit het hotel.

Onderweg zagen we zoveel mooie dingen, bv. de  prachtige baobab bomen. Dat zijn bomen met een dikke stam onderaan die helemaal dun uitloopt.

In Chitipa aangekomen stond de directeur van de groep, Joffrey, al op ons te wachten. We waren zoals bijna gewoonlijk weer later dan afgesproken. De lodge waar we overnachtten was boven verwachting. Bo had mij er flink op voorbereid. We hebben samen met Mwiza en Joffrey gegeten en zijn op tijd gaan slapen.

Dag 10

De volgende dag gingen we na het ontbijt naar Ifumbo. Dat is de plek waar dominee Godwin Maere dominee was voordat hij naar Nederland kwam om te studeren in Kampen. De ontvangst daar was super! Er werd gezongen dat het een lieve lust was door een prachtig koor! Er werd keyboard bij gespeeld en dat versterkte een heleboel. Wat een volume!

Ik kon meteen mijn hart ophalen door midden in het koor te gaan staan en met hen mee te doen. Het is namelijk niet alleen zingen, maar ook hebben ze bepaalde bewegingen bij datgene wat ze zingen ter ere van God. Dat is zo geweldig!

Na het welkom gingen we naar een akker met de auto, nog hoger in de bergen. Wat een prachtige kolven hadden ze daar! Daar hebben we paracetamol uitgedeeld aan de dochter van iemand van onze groep. Zij heeft epilepsie en is daardoor al twee keer in het vuur gevallen en heeft daardoor haar hele voet verbrand. Het is nog een stomp wat ze heeft overgehouden en een flinke wond, die wel heel langzaam nu aan het genezen is. Maar ze heeft heel veel pijn. Ook daar hebben we gezegd dat we zullen proberen er iets aan te doen.

Daarna terug naar Ifumbo waar Bo uitleg heeft gegeven over het compost maken. Ze waren er nog niet mee begonnen. 

Na de uitleg en de vragen beantwoord te hebben gingen we hun kerk bekijken. Dat is een kerk die drie jaar geleden is gebouwd maar waarvoor ze een malafide architect en/of aannemer voor hebben gehad. De spanten zijn zo verschrikkelijk in elkaar gezet en zo fout geplaatst dat men nu heel erg bang is dat de kerk zal instorten! Het is ook echt niet vertrouwd om de kerk nog langer in deze staat te gebruiken, dus voorlopig wordt de oude kerk uit 1935 die er staat weer gebruikt. Deze kerk staat er al wel meer dan 80 jaar, dus dat was een betere bouw!

Daarna nog weer zingen en dansen en drinken uitgedeeld en toen hadden we besloten om weer terug te gaan naar Mzuzu, want ons werk daar zat er weer op. De planning was twee nachtjes maar we konden er verder weinig meer doen, dus wilden we graag weer terug naar Mzuzu. Dat was dus weer een hele lange rit terug. Wat een reis! Onderweg hebben we nog wel aapjes gezien.

We kwamen een uur later dan gepland aan in het hotel.

Reageer

Comments are closed